Tuinvogels

Aan de voederplank zie je ze vaak samen. De Koolmees is de grootste, 12,5 tot 14 centimeter, met een zwarte kop, witte wangen en een zwarte streep over de gele buik. Bij het vrouwtje is die streep smaller en soms onderbroken. Hij kent tot 40 verschillende roepen en liedjes; het bekendste wordt vaak vergeleken met een piepend kruiwagenwiel.

De Pimpelmees weegt ongeveer 11 gram en draagt een helderblauw petje. Hij hangt zonder moeite ondersteboven aan een twijgje. Een groot zaad neemt hij mee naar een tak, klemt het onder één poot en hakt het daar open. Beide mezen horen bij de familie van de mezen.

De Winterkoning is 9 tot 10 centimeter lang en houdt zijn korte staartje vaak recht omhoog. Meestal hoor je eerst een droog 'tik-tik-tik'. Raakt hij opgewonden, dan gaat dat over in een ratel als van een opwindwekker die afloopt. In het voorjaar bouwt het mannetje meerdere nesten, waarna het vrouwtje er één kiest.

Tuinen zijn voor de Merel de beste broedplek: er zijn tellingen tot 7,3 paar per hectare. Het mannetje zingt van maart tot juni een lage, fluitende strofe vanaf een dak of een hoge tak. Hoor je 's avonds een driftig 'tsjink-tsjink', dan probeert hij andere merels uit zijn tuin te houden voordat ze gaan slapen.

In de winter zit de Spreeuw vol witte stippen; in de zomer krijgt hij een gele snavel. In de herfst en winter vliegen spreeuwen in grote zwermen die steeds van vorm veranderen, vermoedelijk om roofvogels als de Sperwer te ontlopen.

Het mannetje Vink heeft een blauwgrijze kruin en een roestrode borst en zingt van een open zitplek. In België bestaat nog het vinkenzetten, een wedstrijd waarin wordt geteld hoe vaak een vinkenmannetje in een uur roept. De Ekster is 44 tot 46 centimeter, waarvan meer dan de helft staart, en broedt soms in hoge dichtheden in parken en tuinen.